English :
In a quiet village near a river, there stood a large banyan tree. It had been there for decades, watching generations grow, festivals celebrate, and seasons change.
Many storms came and went. Strong winds broke its branches. Heavy rains flooded its roots. People often said, “This tree is old. One more storm and it will fall.”
But the banyan tree never moved. Its roots went deeper into the soil every year.
One year, a terrible cyclone struck the village. Houses collapsed. Electric poles fell. People ran for safety.
After the storm passed, villagers came out and saw something surprising. The banyan tree was still standing.
Its branches were broken, leaves scattered, but the trunk stood firm.
A young boy asked his grandfather, “Why didn’t this tree fall like others?”
The grandfather replied, “This tree didn’t grow fast. It grew deep. When life pushed it hard, it held on tighter.”
Over time, villagers-built benches under the tree. Children studied there. Travelers rested in its shade. Birds made it their home.
The banyan tree, which once faced storms alone, became the strongest support for many.
Real strength is not built in comfort or speed, but in patience and depth.
Life will bring storms failures, losses, criticism, illness, and uncertainty. These storms do not come to break us; they come to test how deeply rooted we are.
Source Credit: Google
Marathi :
एका नदीकाठी असलेल्या शांत गावात एक मोठं वडाचं झाड उभं होतं. अनेक वर्षांपासून ते झाड पिढ्यानपिढ्या माणसांचं आयुष्य पाहत होतं – सण, आनंद, दुःख आणि बदलते ऋतू.
अनेक वादळं आली आणि गेली. जोरदार वाऱ्याने फांद्या मोडल्या. मुसळधार पावसाने मुळे पाण्यात बुडाली.
लोक म्हणायचे, “हे झाड फार जुनं झालंय. एक मोठं वादळ आलं की हे नक्की पडेल.” पण ते झाड कधीच हललं नाही. दरवर्षी त्याची मुळे अजून खोल जात होती.
एक वर्ष भीषण चक्रीवादळ आलं. घरे पडली. वीज खांब कोसळले. लोक जीव वाचवण्यासाठी पळाले.
वादळ गेल्यावर गावकरी बाहेर आले आणि आश्चर्यचकित झाले. वडाचं झाड अजूनही उभं होतं. फांद्या तुटलेल्या, पाने सगळीकडे पडलेली, पण खोड ठाम उभं.
एका लहान मुलाने आजोबांना विचारलं, “हे झाड का पडलं नाही?”
आजोबा म्हणाले, “हे झाड पटकन वाढलं नाही, पण खोलवर वाढलं. आयुष्याने त्याला जोरात ढकललं, तेव्हा त्याने मातीला अजून घट्ट धरलं.”
हळूहळू लोकांनी त्या झाडाखाली बसायची जागा केली. मुलं तिथे अभ्यास करू लागली. प्रवासी विश्रांती घेऊ लागले. पक्ष्यांनी ते घर बनवलं.
एकेकाळी वादळांना तोंड देणारं झाड, आज अनेकांसाठी आधार बनलं.
खरी ताकद आरामात किंवा पटकन मिळत नाही, ती संयम, सातत्य आणि खोलवर रुजलेल्या मूल्यांतून तयार होते. आयुष्यात वादळं येणारच अपयश, तोटा, आजारपण, टीका, अनिश्चितता. ही वादळं आपल्याला तोडण्यासाठी नसतात, तर आपण किती खोलवर उभे आहोत याची परीक्षा घेण्यासाठी असतात.