English :
In a small village at the foot of a mountain lived a young man named Aarav. From childhood, he admired the mountain peak. People said that whoever reached the top would see the world clearly.
Many villagers tried climbing the mountain, but most returned halfway. Some said the path was too steep. Some said the weather was unpredictable. Some said it wasn’t worth the effort.
Aarav decided to climb it not for fame, not to prove anything, but to understand himself.
On the first day, the path was easy. Aarav felt confident. On the second day, stones hurt his feet, and cold winds slowed him down. By the third day, thick fog covered the path. He could barely see ahead.
Fear crept in. A voice inside said, “Go back. This is enough.”
But Aarav noticed something important every step he took made him stronger, even if he moved slowly.
One night, he slipped and injured his leg. Alone and in pain, he almost quit. But when the sun rose, he saw how far he had already come.
He rested, tied his wound, and continued.
Days later, Aarav reached the peak. The view was breath-taking but more powerful was the silence inside him.
He realized the mountain never challenged him to defeat it. It challenged him to not give up on himself.
When Aarav returned to the village, he was the same man but stronger, calmer, and wiser.
Growth is slow, painful, and uncertain but every step forward builds strength. The goal matters, but the journey transforms you.
Source Credit: Google
Marathi :
एका डोंगराच्या पायथ्याशी असलेल्या गावात आरव नावाचा एक तरुण राहत होता. लहानपणापासून त्याला डोंगराचं शिखर खूप आकर्षित करत होतं. गावकरी म्हणायचे, “जो शिखरावर पोहोचतो, त्याला आयुष्य स्पष्ट दिसतं.”
अनेकांनी डोंगर चढायचा प्रयत्न केला, पण बहुतेक अर्ध्यावरून परतले. कोणी म्हणालं मार्ग कठीण आहे. कोणी म्हणालं हवामान भरोसेमंद नाही. कोणी म्हणालं प्रयत्नाचं काहीच फळ नाही.
आरवने डोंगर चढायचा निर्णय घेतला नावासाठी नाही, कौतुकासाठी नाही, तर स्वतःला समजून घेण्यासाठी.
पहिला दिवस सोपा होता. दुसऱ्या दिवशी दगडांनी पाय दुखू लागले. तिसऱ्या दिवशी धुक्यामुळे पुढचा मार्गच दिसेना. भीती वाटू लागली. मन म्हणू लागलं, “परत जा.”
पण आरवला जाणवलं कि तो हळू चालत असला तरी प्रत्येक पाऊल त्याला मजबूत बनवत होतं.
एका रात्री तो घसरून पडला आणि पाय दुखावला. एकटाच, वेदनेत, तो हार मानायला तयार झाला.
पण सकाळी सूर्योदय झाला तेव्हा त्याला दिसलं, तो किती पुढे आला आहे. तो थांबला, जखम बांधली आणि पुन्हा चालू लागला.
काही दिवसांनी तो शिखरावर पोहोचला. दृश्य सुंदर होतं, पण त्याहून सुंदर होती त्याच्या मनातली शांतता.
डोंगराने त्याला जिंकायला नाही सांगितलं होतं, फक्त स्वतःवर हार न मानायला शिकवलं होतं.
वाढ हळू असते, कधी वेदनादायक असते, पण प्रत्येक पाऊल आपल्याला मजबूत करतं. ध्येय महत्त्वाचं असतं, पण प्रवास आपल्याला घडवतो.
Source Credit: गुगल