English :
In a remote village where water was scarce, lived a young girl named Kavya. Every morning before school, she walked nearly three kilometres to fetch water for her family. While other children played or studied, Kavya balanced heavy pots on her head and walked barefoot on rough paths.
Many times, she felt tired and frustrated. She would see her classmates arriving fresh and on time, while she entered late, exhausted and dusty. Some children even laughed at her simple clothes and delayed attendance.
One day, her teacher noticed her struggle. Instead of scolding her for being late, he asked gently about her life. When he learned the truth, he said, “Kavya, the weight you carry is not just water it is responsibility. And responsibility builds strength.”
Motivated by his words, Kavya stopped feeling ashamed. She began studying at night after completing her chores. She used the same determination she had while carrying water but now toward her education.
Years passed. Kavya completed her studies and became a civil engineer. Her first project posting was her own village. She designed a water pipeline system that brought clean water to every house.
On the day water first flowed through taps, villagers celebrated. Kavya stood silently, holding the same old water pot she once carried. Tears filled her eyes not of pain, but pride. The burden she once carried had becomes her purpose.
Life often gives responsibilities before rewards. People who learn to carry responsibility early develop resilience that others may not. Your present struggle may be preparing you to solve tomorrow’s problem not just for yourself, but for many others.
Source Credit: Google
Marathi :
पाण्याच्या टंचाईने त्रस्त असलेल्या एका दुर्गम गावात काव्या नावाची एक मुलगी राहत होती. दररोज शाळेत जाण्यापूर्वी ती तीन किलोमीटर दूर जाऊन पाणी भरून आणायची. इतर मुलं खेळत असताना ती डोक्यावर घागर घेऊन खडतर रस्त्यावरून अनवाणी चालायची.
अनेकदा ती थकून जायची. शाळेत उशिरा पोहोचायची. काही मुलं तिची चेष्टा करायची. तिच्या साध्या कपड्यांवर आणि उशिरावरून तिला कमी लेखायचे.
एक दिवस शिक्षकांनी तिची अवस्था ओळखली. रागावण्याऐवजी त्यांनी विचारपूस केली. सगळं ऐकून ते म्हणाले,
“काव्या, तू फक्त पाणी वाहत नाहीस जबाबदारी वाहतेस. आणि जबाबदारी माणसाला मजबूत बनवते.”
त्या शब्दांनी काव्याचा दृष्टिकोन बदलला. तिने रात्री अभ्यास सुरू केला. ज्या चिकाटीने ती पाणी वाहत होती, त्याच चिकाटीने तिने शिक्षण घेतलं.
वर्षे लोटली. काव्या सिव्हिल इंजिनियर झाली. पहिल्याच प्रोजेक्टसाठी तिची नेमणूक तिच्याच गावात झाली. तिने संपूर्ण गावासाठी पाणीपुरवठा योजना तयार केली.
पहिल्यांदा नळातून पाणी आलं त्या दिवशी गावात उत्सव झाला. काव्या शांत उभी होती हातात तीच जुनी घागर. तिच्या डोळ्यांत अश्रू होते दुःखाचे नाहीत, तर अभिमानाचे.
आयुष्य आधी जबाबदारी देतं, नंतर फळ देतं. जे लोक लहानपणापासून जबाबदारी उचलायला शिकतात, त्यांच्यात इतरांपेक्षा जास्त सहनशक्ती आणि मानसिक ताकद विकसित होते. आजचा तुमचा संघर्ष तुम्हाला उद्याच्या समस्यांचे समाधान शोधण्यासाठी तयार करत असतो फक्त स्वतःसाठीच नाही, तर अनेकांसाठी.
Source Credit: Google