English :
In Japan, there once lived a famous swordsman warrior. He was undefeated; no one who challenged him could stand against his skill with the sword.
One day, when he returned home, he saw a mouse sitting on his bed.
The mouse neither feared him nor ran away. It sat there calmly, looking at the great warrior with an oddly arrogant stare.
The warrior’s anger flared.
“Even mighty warriors tremble when they see me, and this insignificant mouse does not fear me? It even dares to mock me!”
Enraged, he did what he always did when angry he drew his sword and struck at the mouse in the blink of an eye.
But the mouse was alert and swift. It leapt away at once, and the warrior’s sword split the bed into two pieces.
Now he lost control completely. Wherever he saw the mouse, he slashed wildly. The mouse kept jumping here and there, escaping with ease. Soon, not a single object in the house remained intact. Broken furniture and shattered belongings lay everywhere.
The warrior was drenched in sweat.
Meanwhile, the mouse sat quietly on a broken table, looking at him.
At last, the warrior regained some composure. He realized that striking at the mouse like this was no way to kill it. Dejected, he went to a friend and told him what had happened.
His friend said, “What foolishness! Is that how one kills a mouse? There is only one solution a cat. Take a cat home and let it loose. It will finish the mouse.”
So the warrior and his friend went out in search of a cat.
But by now, the news had spread even among the cats: the mighty swordsman had been defeated by a mere mouse. If such a powerful man could not kill it, how fearsome must that mouse be? At the thought, the cats grew terrified.
Still, the warrior dragged cats to his house one by one. Many turned back at the door and fled. Some entered, but ran away the moment they saw the mouse. One or two brave cats tried to attack, but when the mouse charged at them, they too ran away.
Now the cats faced a different crisis.
In those days, cats were not kept for cuddling, pampering, or sitting in people’s laps. They were kept for one clear purpose to kill mice. If they could not do even that, people saw no reason to feed such lazy creatures, and began throwing them out of their homes.
At last, all the cats held an assembly. They decided to appeal to the Queen Cat, who rested in the king’s lap at the royal palace.
The Queen Cat listened to their complaint and said:
“Oh, is that all? Come then show me the warrior’s house.”
She calmly entered the house.
A minute later, she came out with the mouse in her mouth.
She swallowed it in one bite, let out a satisfied burp, and smiled pleasantly.
The cats asked, “Your Majesty, how did you perform such a miracle?”
The Queen Cat replied:
“There was no miracle.
I am a cat. The mouse was bound to fear me. It is my natural prey. There is neither miracle nor great heroism in this. It is simply the law of nature.
The warrior forgot that killing mice is not a warrior’s work, and a sword is not the weapon for catching mice.
And you forgot that the mouse should fear you. You became frightened first.
So you became mice, and the mouse became a cat.”
Do not sit trembling before mice.
Your gods hold weapons in their hands.
You are stronger than the mice.
Do not fear small problems and weak opponents. Know your true strength, stay confident, and use the right means for the right task. Fear makes the weak seem powerful.
Source Credit: Google
Marathi :
जपानमध्ये एक प्रख्यात तलवारबाज योद्धा होता. तो अजेय होता, त्याला आव्हान देणारा कोणीही त्याच्या तलवारबाजीच्या कौशल्यापुढे टिकू शकत नसे.
एक दिवस तो घरी आला, तेव्हा पलंगावर एक उंदीर बसलेला दिसला त्याला.
या सर्वश्रेष्ठ तलवारबाजाला पाहून ना तो उंदीर घाबरला, ना तो उठून पळून गेला. तो शांतपणे बसून राहिला. वर तो योद्ध्याकडे भलत्याच उर्मट नजरेने पाहात होता.
योद्ध्याच्या तळपायाची आग मस्तकाला गेली.
मला पाहून भलेभले योद्धा चळचळा कापायला लागतात आणि एक य:कश्चित उंदीर मला घाबरत नाही, वर माझ्याकडे डोळे वटारून पाहतो आहे, मला खिजवतो आहे… योद्धा संतापला… संतापल्यावर तो नेहमी जे करायचा, तेच त्याने केले… तलवार उपसली आणि डोळ्याचं पातं लवण्याच्या आत उंदरावर वार केला…
पण उंदीर सावध होता, चपळ होता, त्याने झटक्यात उडी मारली, तलवारीच्या घावाने पलंगाचे दोन तुकडे झाले… मग योद्धा बेभान झाला, जिथे उंदीर दिसेल तिथे तलवार चालवू लागला, उंदीर इकडून तिकडे, तिकडून इकडे उड्या मारून आरामात वाचत राहिला… योद्ध्याच्या घरात एकही धड वस्तू राहिली नाही… सगळीकडे वेगवेगळ्या वस्तूंच्या खांडोळ्या पडल्या होत्या… योद्धा घामाघूम झाला… उंदीर शांतपणे एका मोडक्या टेबलावर बसून त्याच्याकडे पाहात होता…
आता योद्धा थोडासा भानावर आला… उंदरावर वार करणं हा त्याला ठार मारण्याचा उपाय नाही, हे त्याच्या लक्षात आलं… तो खिन्न मनाने बाहेर पडला आणि एका मित्राकडे गेला… त्याला झालेला प्रकार सांगितला… मित्र म्हणाला, अरे, कमाल झाली तुझी? उंदराला मारण्याचा हा उपाय आहे का? उंदरावर एकच उपाय… मांजर (त्या काळातल्या मांजरी उंदरांना मारत असत आणि त्यांना खातही असत). एक मांजर घेऊन जा, तिला घरात सोड. ती उंदराचा फन्ना उडवेल.
योद्धा त्या मित्राला घेऊन मांजर शोधायला निघाला. पण आता गडबड झाली होती. एवढा मोठा तलवारबाज योद्धा एका फडतूस उंदराकडून हरला, याची बातमी मांजर समुदायातही पसरलेली होती. हा शक्तिशाली माणूस ज्याला मारू शकला नाही तो उंदीर किती ताकदवान असेल, या कल्पनेने मांजरं गळपटायला लागली.
तरी योद्धा आणि त्याचा मित्र जबरदस्तीने एकेक मांजर घेऊन योद्ध्याच्या घरी यायचे तेव्हा अनेक मांजरी दारात पोहोचताच पाय ओढायला लागायच्या, पळ काढायच्या. काही आत शिरायच्या, पण उंदराला पाहून पळायच्या. एकदोन शूर मांजरींनी उंदरावर हल्ला करायचा प्रयत्न केला, पण उंदीरच त्यांच्या अंगावर धावून आल्यामुळे त्याही पळून गेल्या.
आता मांजरींपुढे वेगळं संकट निर्माण झालं. तेव्हा अंथरुणात शिरणे, पाप्या घेणे, कुशीत घेणे, डोक्यावर बसवणे यांसारख्या कारणांसाठी मांजरी पाळल्या जात नसत. उंदीर मारण्यासाठी त्यांचा उपयोग होत होता, हे त्यांना पाळण्याचं स्वच्छ कारण असायचं. तेच काम मांजरींना जमत नाही म्हटल्यावर उगाच हे ऐदी जीव पोसायचे कशाला, असा विचार करून माणसं मांजरांना घराबाहेर काढू लागली…
अखेर सगळ्या मांजरांनी एक सभा घेतली आणि राजवाड्यात, राजाच्या कुशीत जी विसावलेली असायची, त्या मार्जार राणीकडे गाऱ्हाणं घालायचं ठरलं.
मार्जार राणीने मांजरांची कैफियत ऐकून घेतली आणि ती म्हणाली, ‘हात्तिच्या, एवढाच विषय आहे ना? चला, मला दाखवा त्या योद्ध्याचं घर…’
मार्जार राणी शांतपणे घरात गेली, एक मिनिटाने बाहेर आली, तिच्या तोंडात तो उंदीर होता… तो एका घासात गिळून मार्जार राणीने ढेकर दिला आणि ती प्रसन्नपणे हसली. तेव्हा मांजरांनी विचारलं, हे राणी, हा चमत्कार कसा झाला?
राणी म्हणाली, यात कसलाही चमत्कार नाही. मी मांजर आहे. उंदराने मला घाबरलंच पाहिजे. ती माझी नैसर्गिक शिकार आहे. त्यात ना चमत्कार आहे, ना मोठा पराक्रम आहे. हा निसर्गनियम आहे. उंदीर मारणं हे योद्ध्यांचं काम नसतं आणि तलवार हे उंदीर मारण्याचं हत्यार नाही, हे तो विसरला. उंदीर आपल्याला घाबरला पाहिजे, हे तुम्ही विसरलात; आधीच घाबरून गेलात. मग तुम्ही उंदीर बनलात आणि तो मांजर बनून बसला होता.
उंदरांना घाबरून बसू नका.
तुमच्या देवतांच्या हातात शस्त्रे आहेत.
तुम्ही उंदरांवर भारी आहात.
लहान संकटांना किंवा क्षुल्लक शत्रूंना घाबरू नका. स्वतःची खरी ताकद ओळखा, आत्मविश्वास ठेवा आणि योग्य कामासाठी योग्य उपाय वापरा. भीतीमुळे दुर्बळही बलवान वाटू लागतो.
Source Credit: गूगल